อ่า คงไม่มีใครรู้สึกดีกับการ"บอกเลิก"หรอก

เราเชื่อว่าแอมไม่ใช่คนไร้เหตุผล

แต่ก็สงสารทางนู้นเหมือนกัน

เพราะงั้นอยากให้ทั้งคู่เดินต่อไปแล้วมีรอยยิ้มได้อีกในวันข้างหน้า

เรารอเจอรอยยิ้มแอมอยู่นะ บะบายๆๆ

ก็เดินตามทางที่แต่ละคนตัดสินใจก็แล้วกัน

เป็นกำลังใจให้

รักกัน ก็ต้องเลิกราหรือตายจากกันซักวัน ไม่เห็นว่าจะมีอะไรอยู่กับเราไปได้ตลอดชีวิต

อย่าไปยึดติดกับอดีต อย่าไปคาดหวังกับอนาคต

แต่จงอยู่กับ ณ ปัจจุบันแม้มันจะเป็นอย่างไร ก็เรียนรู้และก้าวข้ามไปให้ได้ 

เราไม่รู้หรอกนะ ว่าพรพระที่แอมขอนั้นอะให้ใคร หรือขอให้กลับตัวเอง เพราะเราไม่เคยมีรอยยิ้มมากนานมากแล้วหละ รอยยิ้มบนโลกนี้มันหายจากเราไปตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม

เราไม่อยากให้แอม ต้องเสียใจหรอก ที่เราต้องเลิกกัน เพียงแต่ หลาย ๆ วัน ที่ผ่านไป "แอมรู้หรือป่าวว่าเราเป็นยังไงบ้าง ??" "แอมจะรู้หรือไม่ว่าเราเป็นตายร้ายดียังไง"

การนั่งเฝ้าคิดถึงคน ๆ นึง คน ๆ เดียวตลอดทุกวินาทีที่ว่าง มันเป็นยังไง แม้ว่ารับรู้แล้วว่าทุก ๆ อย่างมันหมดไปแล้ว ใช่เมื่อเดือนที่แล้วเราเคยขอโอกาส แทบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

แค่เราแลกสิ่งไหนในชีวิตเพื่อนให้เราได้โอกาสเพื่อได้กลับมาเป็นอย่างเดิมอีกครั้ง เรายอมทุกอย่าง แม้สิ่งนั้นจะเป็น "ความตาย" เราก้อยอม

ในที่สุด เราก้อได้เห็น ภาพแอม กะ คน ๆ นั้นซักทีเนอะ เราต้องกลั้นน้ำตาขนาดไหนที่จะเดินไปโบกมือทักทาย เมื่อล้อรถแล่นออกไป เราหมดแรงทั้งชีวิตที่เรามี มันหมดจิง ๆๆ

ขาเราที่เคยมีแรงมันล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะเสียอีก มันหลั่งไหลยังกับมันคลั่งค้างอยู่ข้างในมา 20 ปี มันน่าสุขใจจะตายที่เห็นคนที่เรารักทั้งชีวิตมีความสุขอยู่

มันน่าจะดีใจต่างหากเนอะ แต่มันตรงข้ามกันเลย เราไม่ใช่พระเอกหนัง . . . มันหมดง่ายขนาดนั้นเลยหรอ 2 ปี 3 เดือน กับ 7 วัน ที่ผ่านมา วันที่แอมบอกเลิกเรา

แอมเหลือ 0 แต่เรามีอยู่เกิน 100 ไม่มีโอกาสแม้เพียงเสี้ยวเดียวในชีวิตอันอ้างว้างอีกเลย ไม่รู้นะว่าแอมจะคิดถึงสิ่งดี ๆ เหล่านี้บ้างหรือป่าว ที่ศาลายา เรานั่งห้องสมุดทุก ๆ วันตอนเย็นรอกลับบ้าน ไปดูหนังด้วยกัน ตอนเช้านั่งรอกันเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกัน วันวิ่งรอบศาลายาเราจับมือวิ่งไปด้วยกัน มันเยอะมากในหัวใจเรา มันเยอะเกินไปแล้วหละ . . . เราคงไม่หน้าด้านหน้าทนดึงคนที่ไม่รักเราอีกแล้วหละ ที่เราไม่โทรไปหา ที่เราไม่ไปหา ไม่ใช่เราตัดคน ๆ นั้นได้ แต่เราตัดสินใจที่จะเก็บความทรมานเหล่านี้ไว้

ด้วยตัวคนเดียว เราได้แต่คิดนะว่าเราไม่ต้องการความสงสารจากใคร โดยเฉพาะ คน ๆ นั้น ถ้าจะกลับมาคุยกับเราเพราะความสงสาร เรายิ่งไร้ค่ามากกว่าเดิมอีกเป็นล้าน ๆ เท่า

แค่ปัจจุบันนี้ค่าของเรามันก้อน้อยจนมองไม่เห็นอยู่แล้ว เราเพียงรักคน ๆ นั้นมาก มากกว่าชีวิตของเราเยอะ มันแย่ก้อตรงนี้แหละ และคิดว่าฟ้าคงจะยุติธรรมมั้ง

"ถ้าเรารักใครซักคนทั้งหัวใจ เค้าก้อควรจะรักเราทั้งหัวใจบ้าง" แต่มันไม่ใช่เลย . . . แต่เรารักคน ๆ นั้นจิง ๆ พูดอีกก้อวนมาที่จุด ๆ เดิมอีก

ถามว่าเราสบายดีขึ้นไหม บอกตรง ๆ ตอนนี้ คำว่าบ้า กับ ตาย มันใกล้เคียงกับเรามากที่สุดมั้งนะ บ้าคือ นั่งคิดถึงคน ๆ เดียวตลอดเวลา ตายคือ ชีวิตนี้เราไม่มีหัวใจที่ให้คน ๆ นั้นไปแล้ว มันก้อแค่นั้นแหละ แต่ก้อยังอยู่ได้ มานั่งเขียนให้อ่านอยู่นี่ไง !!!! ถามว่าความสุขตอนนี้คืออะไร ??? มันไม่มีจิง ๆ นะ มันหมดไปแล้วหละ เราสะกดคำว่า สุข

ไม่เป็นมานานและ  พรพระที่แอมขอ มันคงส่งไปถึงคน ๆ นั้น ให้เขาไม่ต้องมาเจ็บช้ำ จมปรัก เศร้า ชีวิตสลาย ให้กลับมาเป็นคน ๆ เดิม . . . แต่เราไม่รู้จิง ๆ นะ ว่าไอ้คน ๆ นั้น ปัจจุบันนี้มันมีชีวิตอยู่หรือป่าว ??? มันตายไปหลายครั้ง จน ไม่อยากจะลืมตาม มองอะไรที่สวยงามในโลกนี้อีกแล้ว . . . เราไม่อยากให้แอม คิดมากถึงแม้จะคิดมากเมื่อเห็นข้อความนี้ เราแค่อยากบอกไว้ว่า รักมันยังอยู่เต็มหัวใจ . . . คิดถึงมันยังฝังรากอยู่ในร่างกาย . . . มันจะหมดไปก้อคงพร้อมกับชีวิตของเรามั้ง

จาก ภูมิ (ถ้าว่างก้อเข้าไปนั่งอ่านสเปซเราบ้างนะ)

เราไม่รู้หรอกนะ ว่าพรพระที่แอมขอนั้นอะให้ใคร หรือขอให้กลับตัวเอง เพราะเราไม่เคยมีรอยยิ้มมากนานมากแล้วหละ รอยยิ้มบนโลกนี้มันหายจากเราไปตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม

เราไม่อยากให้แอม ต้องเสียใจหรอก ที่เราต้องเลิกกัน เพียงแต่ หลาย ๆ วัน ที่ผ่านไป "แอมรู้หรือป่าวว่าเราเป็นยังไงบ้าง ??" "แอมจะรู้หรือไม่ว่าเราเป็นตายร้ายดียังไง"

การนั่งเฝ้าคิดถึงคน ๆ นึง คน ๆ เดียวตลอดทุกวินาทีที่ว่าง มันเป็นยังไง แม้ว่ารับรู้แล้วว่าทุก ๆ อย่างมันหมดไปแล้ว ใช่เมื่อเดือนที่แล้วเราเคยขอโอกาส แทบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

แค่เราแลกสิ่งไหนในชีวิตเพื่อนให้เราได้โอกาสเพื่อได้กลับมาเป็นอย่างเดิมอีกครั้ง เรายอมทุกอย่าง แม้สิ่งนั้นจะเป็น "ความตาย" เราก้อยอม

ในที่สุด เราก้อได้เห็น ภาพแอม กะ คน ๆ นั้นซักทีเนอะ เราต้องกลั้นน้ำตาขนาดไหนที่จะเดินไปโบกมือทักทาย เมื่อล้อรถแล่นออกไป เราหมดแรงทั้งชีวิตที่เรามี มันหมดจิง ๆๆ

ขาเราที่เคยมีแรงมันล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะเสียอีก มันหลั่งไหลยังกับมันคลั่งค้างอยู่ข้างในมา 20 ปี มันน่าสุขใจจะตายที่เห็นคนที่เรารักทั้งชีวิตมีความสุขอยู่

มันน่าจะดีใจต่างหากเนอะ แต่มันตรงข้ามกันเลย เราไม่ใช่พระเอกหนัง . . . มันหมดง่ายขนาดนั้นเลยหรอ 2 ปี 3 เดือน กับ 7 วัน ที่ผ่านมา วันที่แอมบอกเลิกเรา

แอมเหลือ 0 แต่เรามีอยู่เกิน 100 ไม่มีโอกาสแม้เพียงเสี้ยวเดียวในชีวิตอันอ้างว้างอีกเลย ไม่รู้นะว่าแอมจะคิดถึงสิ่งดี ๆ เหล่านี้บ้างหรือป่าว ที่ศาลายา เรานั่งห้องสมุดทุก ๆ วันตอนเย็นรอกลับบ้าน ไปดูหนังด้วยกัน ตอนเช้านั่งรอกันเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกัน วันวิ่งรอบศาลายาเราจับมือวิ่งไปด้วยกัน มันเยอะมากในหัวใจเรา มันเยอะเกินไปแล้วหละ . . . เราคงไม่หน้าด้านหน้าทนดึงคนที่ไม่รักเราอีกแล้วหละ ที่เราไม่โทรไปหา ที่เราไม่ไปหา ไม่ใช่เราตัดคน ๆ นั้นได้ แต่เราตัดสินใจที่จะเก็บความทรมานเหล่านี้ไว้

ด้วยตัวคนเดียว เราได้แต่คิดนะว่าเราไม่ต้องการความสงสารจากใคร โดยเฉพาะ คน ๆ นั้น ถ้าจะกลับมาคุยกับเราเพราะความสงสาร เรายิ่งไร้ค่ามากกว่าเดิมอีกเป็นล้าน ๆ เท่า

แค่ปัจจุบันนี้ค่าของเรามันก้อน้อยจนมองไม่เห็นอยู่แล้ว เราเพียงรักคน ๆ นั้นมาก มากกว่าชีวิตของเราเยอะ มันแย่ก้อตรงนี้แหละ และคิดว่าฟ้าคงจะยุติธรรมมั้ง

"ถ้าเรารักใครซักคนทั้งหัวใจ เค้าก้อควรจะรักเราทั้งหัวใจบ้าง" แต่มันไม่ใช่เลย . . . แต่เรารักคน ๆ นั้นจิง ๆ พูดอีกก้อวนมาที่จุด ๆ เดิมอีก

ถามว่าเราสบายดีขึ้นไหม บอกตรง ๆ ตอนนี้ คำว่าบ้า กับ ตาย มันใกล้เคียงกับเรามากที่สุดมั้งนะ บ้าคือ นั่งคิดถึงคน ๆ เดียวตลอดเวลา ตายคือ ชีวิตนี้เราไม่มีหัวใจที่ให้คน ๆ นั้นไปแล้ว มันก้อแค่นั้นแหละ แต่ก้อยังอยู่ได้ มานั่งเขียนให้อ่านอยู่นี่ไง !!!! ถามว่าความสุขตอนนี้คืออะไร ??? มันไม่มีจิง ๆ นะ มันหมดไปแล้วหละ เราสะกดคำว่า สุข

ไม่เป็นมานานและ  พรพระที่แอมขอ มันคงส่งไปถึงคน ๆ นั้น ให้เขาไม่ต้องมาเจ็บช้ำ จมปรัก เศร้า ชีวิตสลาย ให้กลับมาเป็นคน ๆ เดิม . . . แต่เราไม่รู้จิง ๆ นะ ว่าไอ้คน ๆ นั้น ปัจจุบันนี้มันมีชีวิตอยู่หรือป่าว ??? มันตายไปหลายครั้ง จน ไม่อยากจะลืมตาม มองอะไรที่สวยงามในโลกนี้อีกแล้ว . . . เราไม่อยากให้แอม คิดมากถึงแม้จะคิดมากเมื่อเห็นข้อความนี้ เราแค่อยากบอกไว้ว่า รักมันยังอยู่เต็มหัวใจ . . . คิดถึงมันยังฝังรากอยู่ในร่างกาย . . . มันจะหมดไปก้อคงพร้อมกับชีวิตของเรามั้ง

จาก ภูมิ (ถ้าว่างก้อเข้าไปนั่งอ่านสเปซเราบ้างนะ)

เราไม่รู้หรอกนะ ว่าพรพระที่แอมขอนั้นอะให้ใคร หรือขอให้กลับตัวเอง เพราะเราไม่เคยมีรอยยิ้มมากนานมากแล้วหละ รอยยิ้มบนโลกนี้มันหายจากเราไปตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม

เราไม่อยากให้แอม ต้องเสียใจหรอก ที่เราต้องเลิกกัน เพียงแต่ หลาย ๆ วัน ที่ผ่านไป "แอมรู้หรือป่าวว่าเราเป็นยังไงบ้าง ??" "แอมจะรู้หรือไม่ว่าเราเป็นตายร้ายดียังไง"

การนั่งเฝ้าคิดถึงคน ๆ นึง คน ๆ เดียวตลอดทุกวินาทีที่ว่าง มันเป็นยังไง แม้ว่ารับรู้แล้วว่าทุก ๆ อย่างมันหมดไปแล้ว ใช่เมื่อเดือนที่แล้วเราเคยขอโอกาส แทบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

แค่เราแลกสิ่งไหนในชีวิตเพื่อนให้เราได้โอกาสเพื่อได้กลับมาเป็นอย่างเดิมอีกครั้ง เรายอมทุกอย่าง แม้สิ่งนั้นจะเป็น "ความตาย" เราก้อยอม

ในที่สุด เราก้อได้เห็น ภาพแอม กะ คน ๆ นั้นซักทีเนอะ เราต้องกลั้นน้ำตาขนาดไหนที่จะเดินไปโบกมือทักทาย เมื่อล้อรถแล่นออกไป เราหมดแรงทั้งชีวิตที่เรามี มันหมดจิง ๆๆ

ขาเราที่เคยมีแรงมันล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะเสียอีก มันหลั่งไหลยังกับมันคลั่งค้างอยู่ข้างในมา 20 ปี มันน่าสุขใจจะตายที่เห็นคนที่เรารักทั้งชีวิตมีความสุขอยู่

มันน่าจะดีใจต่างหากเนอะ แต่มันตรงข้ามกันเลย เราไม่ใช่พระเอกหนัง . . . มันหมดง่ายขนาดนั้นเลยหรอ 2 ปี 3 เดือน กับ 7 วัน ที่ผ่านมา วันที่แอมบอกเลิกเรา

แอมเหลือ 0 แต่เรามีอยู่เกิน 100 ไม่มีโอกาสแม้เพียงเสี้ยวเดียวในชีวิตอันอ้างว้างอีกเลย ไม่รู้นะว่าแอมจะคิดถึงสิ่งดี ๆ เหล่านี้บ้างหรือป่าว ที่ศาลายา เรานั่งห้องสมุดทุก ๆ วันตอนเย็นรอกลับบ้าน ไปดูหนังด้วยกัน ตอนเช้านั่งรอกันเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกัน วันวิ่งรอบศาลายาเราจับมือวิ่งไปด้วยกัน มันเยอะมากในหัวใจเรา มันเยอะเกินไปแล้วหละ . . . เราคงไม่หน้าด้านหน้าทนดึงคนที่ไม่รักเราอีกแล้วหละ ที่เราไม่โทรไปหา ที่เราไม่ไปหา ไม่ใช่เราตัดคน ๆ นั้นได้ แต่เราตัดสินใจที่จะเก็บความทรมานเหล่านี้ไว้

ด้วยตัวคนเดียว เราได้แต่คิดนะว่าเราไม่ต้องการความสงสารจากใคร โดยเฉพาะ คน ๆ นั้น ถ้าจะกลับมาคุยกับเราเพราะความสงสาร เรายิ่งไร้ค่ามากกว่าเดิมอีกเป็นล้าน ๆ เท่า

แค่ปัจจุบันนี้ค่าของเรามันก้อน้อยจนมองไม่เห็นอยู่แล้ว เราเพียงรักคน ๆ นั้นมาก มากกว่าชีวิตของเราเยอะ มันแย่ก้อตรงนี้แหละ และคิดว่าฟ้าคงจะยุติธรรมมั้ง

"ถ้าเรารักใครซักคนทั้งหัวใจ เค้าก้อควรจะรักเราทั้งหัวใจบ้าง" แต่มันไม่ใช่เลย . . . แต่เรารักคน ๆ นั้นจิง ๆ พูดอีกก้อวนมาที่จุด ๆ เดิมอีก

ถามว่าเราสบายดีขึ้นไหม บอกตรง ๆ ตอนนี้ คำว่าบ้า กับ ตาย มันใกล้เคียงกับเรามากที่สุดมั้งนะ บ้าคือ นั่งคิดถึงคน ๆ เดียวตลอดเวลา ตายคือ ชีวิตนี้เราไม่มีหัวใจที่ให้คน ๆ นั้นไปแล้ว มันก้อแค่นั้นแหละ แต่ก้อยังอยู่ได้ มานั่งเขียนให้อ่านอยู่นี่ไง !!!! ถามว่าความสุขตอนนี้คืออะไร ??? มันไม่มีจิง ๆ นะ มันหมดไปแล้วหละ เราสะกดคำว่า สุข

ไม่เป็นมานานและ  พรพระที่แอมขอ มันคงส่งไปถึงคน ๆ นั้น ให้เขาไม่ต้องมาเจ็บช้ำ จมปรัก เศร้า ชีวิตสลาย ให้กลับมาเป็นคน ๆ เดิม . . . แต่เราไม่รู้จิง ๆ นะ ว่าไอ้คน ๆ นั้น ปัจจุบันนี้มันมีชีวิตอยู่หรือป่าว ??? มันตายไปหลายครั้ง จน ไม่อยากจะลืมตาม มองอะไรที่สวยงามในโลกนี้อีกแล้ว . . . เราไม่อยากให้แอม คิดมากถึงแม้จะคิดมากเมื่อเห็นข้อความนี้ เราแค่อยากบอกไว้ว่า รักมันยังอยู่เต็มหัวใจ . . . คิดถึงมันยังฝังรากอยู่ในร่างกาย . . . มันจะหมดไปก้อคงพร้อมกับชีวิตของเรามั้ง

จาก ภูมิ (ถ้าว่างก้อเข้าไปนั่งอ่านสเปซเราบ้างนะ)

เราไม่รู้หรอกนะ ว่าพรพระที่แอมขอนั้นอะให้ใคร หรือขอให้กลับตัวเอง เพราะเราไม่เคยมีรอยยิ้มมากนานมากแล้วหละ รอยยิ้มบนโลกนี้มันหายจากเราไปตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม

เราไม่อยากให้แอม ต้องเสียใจหรอก ที่เราต้องเลิกกัน เพียงแต่ หลาย ๆ วัน ที่ผ่านไป "แอมรู้หรือป่าวว่าเราเป็นยังไงบ้าง ??" "แอมจะรู้หรือไม่ว่าเราเป็นตายร้ายดียังไง"

การนั่งเฝ้าคิดถึงคน ๆ นึง คน ๆ เดียวตลอดทุกวินาทีที่ว่าง มันเป็นยังไง แม้ว่ารับรู้แล้วว่าทุก ๆ อย่างมันหมดไปแล้ว ใช่เมื่อเดือนที่แล้วเราเคยขอโอกาส แทบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

แค่เราแลกสิ่งไหนในชีวิตเพื่อนให้เราได้โอกาสเพื่อได้กลับมาเป็นอย่างเดิมอีกครั้ง เรายอมทุกอย่าง แม้สิ่งนั้นจะเป็น "ความตาย" เราก้อยอม

ในที่สุด เราก้อได้เห็น ภาพแอม กะ คน ๆ นั้นซักทีเนอะ เราต้องกลั้นน้ำตาขนาดไหนที่จะเดินไปโบกมือทักทาย เมื่อล้อรถแล่นออกไป เราหมดแรงทั้งชีวิตที่เรามี มันหมดจิง ๆๆ

ขาเราที่เคยมีแรงมันล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะเสียอีก มันหลั่งไหลยังกับมันคลั่งค้างอยู่ข้างในมา 20 ปี มันน่าสุขใจจะตายที่เห็นคนที่เรารักทั้งชีวิตมีความสุขอยู่

มันน่าจะดีใจต่างหากเนอะ แต่มันตรงข้ามกันเลย เราไม่ใช่พระเอกหนัง . . . มันหมดง่ายขนาดนั้นเลยหรอ 2 ปี 3 เดือน กับ 7 วัน ที่ผ่านมา วันที่แอมบอกเลิกเรา

แอมเหลือ 0 แต่เรามีอยู่เกิน 100 ไม่มีโอกาสแม้เพียงเสี้ยวเดียวในชีวิตอันอ้างว้างอีกเลย ไม่รู้นะว่าแอมจะคิดถึงสิ่งดี ๆ เหล่านี้บ้างหรือป่าว ที่ศาลายา เรานั่งห้องสมุดทุก ๆ วันตอนเย็นรอกลับบ้าน ไปดูหนังด้วยกัน ตอนเช้านั่งรอกันเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกัน วันวิ่งรอบศาลายาเราจับมือวิ่งไปด้วยกัน มันเยอะมากในหัวใจเรา มันเยอะเกินไปแล้วหละ . . . เราคงไม่หน้าด้านหน้าทนดึงคนที่ไม่รักเราอีกแล้วหละ ที่เราไม่โทรไปหา ที่เราไม่ไปหา ไม่ใช่เราตัดคน ๆ นั้นได้ แต่เราตัดสินใจที่จะเก็บความทรมานเหล่านี้ไว้

ด้วยตัวคนเดียว เราได้แต่คิดนะว่าเราไม่ต้องการความสงสารจากใคร โดยเฉพาะ คน ๆ นั้น ถ้าจะกลับมาคุยกับเราเพราะความสงสาร เรายิ่งไร้ค่ามากกว่าเดิมอีกเป็นล้าน ๆ เท่า

แค่ปัจจุบันนี้ค่าของเรามันก้อน้อยจนมองไม่เห็นอยู่แล้ว เราเพียงรักคน ๆ นั้นมาก มากกว่าชีวิตของเราเยอะ มันแย่ก้อตรงนี้แหละ และคิดว่าฟ้าคงจะยุติธรรมมั้ง

"ถ้าเรารักใครซักคนทั้งหัวใจ เค้าก้อควรจะรักเราทั้งหัวใจบ้าง" แต่มันไม่ใช่เลย . . . แต่เรารักคน ๆ นั้นจิง ๆ พูดอีกก้อวนมาที่จุด ๆ เดิมอีก

ถามว่าเราสบายดีขึ้นไหม บอกตรง ๆ ตอนนี้ คำว่าบ้า กับ ตาย มันใกล้เคียงกับเรามากที่สุดมั้งนะ บ้าคือ นั่งคิดถึงคน ๆ เดียวตลอดเวลา ตายคือ ชีวิตนี้เราไม่มีหัวใจที่ให้คน ๆ นั้นไปแล้ว มันก้อแค่นั้นแหละ แต่ก้อยังอยู่ได้ มานั่งเขียนให้อ่านอยู่นี่ไง !!!! ถามว่าความสุขตอนนี้คืออะไร ??? มันไม่มีจิง ๆ นะ มันหมดไปแล้วหละ เราสะกดคำว่า สุข

ไม่เป็นมานานและ  พรพระที่แอมขอ มันคงส่งไปถึงคน ๆ นั้น ให้เขาไม่ต้องมาเจ็บช้ำ จมปรัก เศร้า ชีวิตสลาย ให้กลับมาเป็นคน ๆ เดิม . . . แต่เราไม่รู้จิง ๆ นะ ว่าไอ้คน ๆ นั้น ปัจจุบันนี้มันมีชีวิตอยู่หรือป่าว ??? มันตายไปหลายครั้ง จน ไม่อยากจะลืมตาม มองอะไรที่สวยงามในโลกนี้อีกแล้ว . . . เราไม่อยากให้แอม คิดมากถึงแม้จะคิดมากเมื่อเห็นข้อความนี้ เราแค่อยากบอกไว้ว่า รักมันยังอยู่เต็มหัวใจ . . . คิดถึงมันยังฝังรากอยู่ในร่างกาย . . . มันจะหมดไปก้อคงพร้อมกับชีวิตของเรามั้ง

จาก ภูมิ (ถ้าว่างก้อเข้าไปนั่งอ่านสเปซเราบ้างนะ)

เราไม่รู้หรอกนะ ว่าพรพระที่แอมขอนั้นอะให้ใคร หรือขอให้กลับตัวเอง เพราะเราไม่เคยมีรอยยิ้มมากนานมากแล้วหละ รอยยิ้มบนโลกนี้มันหายจากเราไปตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม

เราไม่อยากให้แอม ต้องเสียใจหรอก ที่เราต้องเลิกกัน เพียงแต่ หลาย ๆ วัน ที่ผ่านไป "แอมรู้หรือป่าวว่าเราเป็นยังไงบ้าง ??" "แอมจะรู้หรือไม่ว่าเราเป็นตายร้ายดียังไง"

การนั่งเฝ้าคิดถึงคน ๆ นึง คน ๆ เดียวตลอดทุกวินาทีที่ว่าง มันเป็นยังไง แม้ว่ารับรู้แล้วว่าทุก ๆ อย่างมันหมดไปแล้ว ใช่เมื่อเดือนที่แล้วเราเคยขอโอกาส แทบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

แค่เราแลกสิ่งไหนในชีวิตเพื่อนให้เราได้โอกาสเพื่อได้กลับมาเป็นอย่างเดิมอีกครั้ง เรายอมทุกอย่าง แม้สิ่งนั้นจะเป็น "ความตาย" เราก้อยอม

ในที่สุด เราก้อได้เห็น ภาพแอม กะ คน ๆ นั้นซักทีเนอะ เราต้องกลั้นน้ำตาขนาดไหนที่จะเดินไปโบกมือทักทาย เมื่อล้อรถแล่นออกไป เราหมดแรงทั้งชีวิตที่เรามี มันหมดจิง ๆๆ

ขาเราที่เคยมีแรงมันล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะเสียอีก มันหลั่งไหลยังกับมันคลั่งค้างอยู่ข้างในมา 20 ปี มันน่าสุขใจจะตายที่เห็นคนที่เรารักทั้งชีวิตมีความสุขอยู่

มันน่าจะดีใจต่างหากเนอะ แต่มันตรงข้ามกันเลย เราไม่ใช่พระเอกหนัง . . . มันหมดง่ายขนาดนั้นเลยหรอ 2 ปี 3 เดือน กับ 7 วัน ที่ผ่านมา วันที่แอมบอกเลิกเรา

แอมเหลือ 0 แต่เรามีอยู่เกิน 100 ไม่มีโอกาสแม้เพียงเสี้ยวเดียวในชีวิตอันอ้างว้างอีกเลย ไม่รู้นะว่าแอมจะคิดถึงสิ่งดี ๆ เหล่านี้บ้างหรือป่าว ที่ศาลายา เรานั่งห้องสมุดทุก ๆ วันตอนเย็นรอกลับบ้าน ไปดูหนังด้วยกัน ตอนเช้านั่งรอกันเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกัน วันวิ่งรอบศาลายาเราจับมือวิ่งไปด้วยกัน มันเยอะมากในหัวใจเรา มันเยอะเกินไปแล้วหละ . . . เราคงไม่หน้าด้านหน้าทนดึงคนที่ไม่รักเราอีกแล้วหละ ที่เราไม่โทรไปหา ที่เราไม่ไปหา ไม่ใช่เราตัดคน ๆ นั้นได้ แต่เราตัดสินใจที่จะเก็บความทรมานเหล่านี้ไว้

ด้วยตัวคนเดียว เราได้แต่คิดนะว่าเราไม่ต้องการความสงสารจากใคร โดยเฉพาะ คน ๆ นั้น ถ้าจะกลับมาคุยกับเราเพราะความสงสาร เรายิ่งไร้ค่ามากกว่าเดิมอีกเป็นล้าน ๆ เท่า

แค่ปัจจุบันนี้ค่าของเรามันก้อน้อยจนมองไม่เห็นอยู่แล้ว เราเพียงรักคน ๆ นั้นมาก มากกว่าชีวิตของเราเยอะ มันแย่ก้อตรงนี้แหละ และคิดว่าฟ้าคงจะยุติธรรมมั้ง

"ถ้าเรารักใครซักคนทั้งหัวใจ เค้าก้อควรจะรักเราทั้งหัวใจบ้าง" แต่มันไม่ใช่เลย . . . แต่เรารักคน ๆ นั้นจิง ๆ พูดอีกก้อวนมาที่จุด ๆ เดิมอีก

ถามว่าเราสบายดีขึ้นไหม บอกตรง ๆ ตอนนี้ คำว่าบ้า กับ ตาย มันใกล้เคียงกับเรามากที่สุดมั้งนะ บ้าคือ นั่งคิดถึงคน ๆ เดียวตลอดเวลา ตายคือ ชีวิตนี้เราไม่มีหัวใจที่ให้คน ๆ นั้นไปแล้ว มันก้อแค่นั้นแหละ แต่ก้อยังอยู่ได้ มานั่งเขียนให้อ่านอยู่นี่ไง !!!! ถามว่าความสุขตอนนี้คืออะไร ??? มันไม่มีจิง ๆ นะ มันหมดไปแล้วหละ เราสะกดคำว่า สุข

ไม่เป็นมานานและ  พรพระที่แอมขอ มันคงส่งไปถึงคน ๆ นั้น ให้เขาไม่ต้องมาเจ็บช้ำ จมปรัก เศร้า ชีวิตสลาย ให้กลับมาเป็นคน ๆ เดิม . . . แต่เราไม่รู้จิง ๆ นะ ว่าไอ้คน ๆ นั้น ปัจจุบันนี้มันมีชีวิตอยู่หรือป่าว ??? มันตายไปหลายครั้ง จน ไม่อยากจะลืมตาม มองอะไรที่สวยงามในโลกนี้อีกแล้ว . . . เราไม่อยากให้แอม คิดมากถึงแม้จะคิดมากเมื่อเห็นข้อความนี้ เราแค่อยากบอกไว้ว่า รักมันยังอยู่เต็มหัวใจ . . . คิดถึงมันยังฝังรากอยู่ในร่างกาย . . . มันจะหมดไปก้อคงพร้อมกับชีวิตของเรามั้ง

จาก ภูมิ (ถ้าว่างก้อเข้าไปนั่งอ่านสเปซเราบ้างนะ)

เป็นกำลังใจให้ละกัน หลังฝนตกก็ต้องมีฟ้าใส

 

ทุกอย่างแอมจะผ่านพ้นไปได้ ขอให้มั่นใจเหมือนทุกครั้งที่มีปัญหาผ่านเข้ามา

ความจริงอาจจะเป็นสิ่งที่มีคนรู้แค่ไม่กี่คน

ถึงไม่มีใครรู้ก้อขอแค่เชื่อในสิ่งที่ตัดสินใจ มันเป็นไปไม่ได้หรอกว่าคนทุกคนจะเข้าใจการตัดสินใจครั้งนี้ของแอม

ไม่มีใครห้ามความคิดของใครได้หรอก

เป็นเรื่องธรรมดา ทุกคนมีสมมติฐานอยู่ในใจ ซึ่งหมายความว่าเค้าเชื่อสิ่งนั้นแล้ว 80% ถ้าจะไปแก้คงเหนื่อยมาก

อยากบอกทุกคนว่า เรื่องบางเรื่องก้อต้องอาศัยเวลา สิ่งสำคัญที่สุด มันอยู่ที่เราเลือกที่จะมอง มองในมุมมองของตัวเอง แล้วลองมองกว้างๆในมุมมองอื่น

แล้วจะรู้ว่าแค่ลองเปลี่ยนมุมมอง ทุกเรื่องจะง่ายขึ้น และตัวเองจะเป็นคนที่มีความสุขขึ้นมาก

no one's perfect, but unperfect man can walk in the beautiful way. Just Choose!